MEDIA: NTV television on plasma cosmology and Electric Universe, Part 4

Posted 11/28/2014


This topic is addressed mainly for Polish NTV viewers and concerns theory of Electric Universe, so exceptionally I write it in Polish.

YouTube address: https://www.youtube.com/watch?v=YQPMIv5MbnI

Szanowni Państwo,

Zgodnie z deklaracją do jutra ukończę podsumowanie dzisiejszej audycji. Jest to już przedostatnia audycja, w ten sposób cały cykl obejmie kluczowe elementy obiektów i zjawisk badanych w ramach EU (Electric Universe). Ograniczoność czasu wobec ogromu wiedzy i różnych powiązanych wątków, uniemożliwia bardziej szczegółowe omówienie wielu z nich, a nawet pokazania interesujących zdjęć. Zgodnie z poprzednim zwyczajem, podjąłem się pokazania wszystkich zdjęć pokazanych w porgramie, dla spokojnej oceny, oglądu i refleksji, rzecz jasna niemożliwej w krótkim w sumie programie. Ponadto dodam kilka innych, z których musiałem zrezygnować by zmieścić się w limicie czasu, dla osób bardziej zainteresowanych i/lub dociekliwych. Ponadto dodam tu linki do materiałów lub tekstów źródłowych umożlwiających pogłębienie wielu zaledwie naszkicowanych zagadnień. Mam nadzieję, że ta inicjatywa okaże się dla Państwa użyteczna.


Oddziaływanie elektryczności i efektów plazmowych dotyczy również gwiazd. Poza omówionym "zasilaniem" elektrycznym fotosfery Słońca i gwiazd do tyczy to również pewnych szczególnych struktur, które można by określić jako swoiste sygnatury efektów plazmowych. W tym przypadku widzimy strukturę przypominającą klepsydrę, jest to efekt tzw. "pinch" (ang. pinch = uszczypnięcie, ściskanie), czyli ściśnięcia przez wyładowanie elektryczne w plazmie. Tradycyjne wyjaśnienia w astronomii objaśniają takie struktury efektem działania wiatru gwiezdnego (analigicznie do wiatru słonecznego).

Rys. 1A. Dwubiegunowa symetria mgławic planetarnych

Credit: Thunderbolts Project


Rys. 1B. Dwubiegunowa symetria mgławic planetarnych - tu: MyCn 18 Credit: en.Wikipedia http://en.wikipedia.org/wiki/Engraved_Hourglass_Nebula


Mgławice planetarne powstają jako efekt ustania rzekomej fuzji wewnątrz gwiazdy i w przypadku niedużych gwiazd (podobnych do Słońca), następuje powiększanie się atmosfery gwiazdy i w końcu odrzucenie jej zewnętrznych warstw. W rezultacie pozostaje jedynie mała gwiazda nazywana białym karłem. Ta odrzucona materia ma rzekomo tworzyć wraz z wiatrem gwiazdowym efekt widocznej klepsydry.

Inny przykład, gdzie kaształt elipsy (jako efekt z-pinch) jest bardziej widoczny w następującej mgławicy planetarnej:


Rys. 2. Wyładowanie typu z-pinch w obiekcie IRAS 13208-6020

Credit: Thunderbolts Project/ESA/Hubble & NASA


I czas na moim zdaniem najpiękniejszą mgławicę planetarną z punktu widzenia estetyki i reguarności kształów:


Rys. 3. Wyładowanie typu z-pinch w obiekcie M2-9 (mgławica planetarna)   

Credit: NASA; Bruce Balick - University of Washingtom, Vincent Icke Leiden after Wikimedia Commons




Rys. 4. Wyładowanie typu z-pinch zastosowane w odniesieniu do codziennych przedmiotów

Credit: Thunderbolts Project.  Autor: Assoc. Prof. Brian James, źródło:  School of Physics, University of Sydney, Australia.  


Wyładowanie, którego efekt można zobaczyć na rys. 4 proponuję obejrzeć na żywo jako eksperyment w laboratorium (prezentowany podczas konferencji przez Wala Tornhilla): https://www.youtube.com/watch?v=weIEiB_OHpI (czas ok.: 6:37).



Rys. 5A. Wyładowanie typu pinch - podobieństwo struktur wyładowań z-pinch

(film: Wal Thornhill: Stars in an Electric Universe, Part 2 | NPA18)    

Credit: Thunderbolts Project


A teraz po obejrzeniu rys. 5A, PT Telewidzowie lub ogólniej Państwo, proszę zwrócić uwagę na zdjęcie rys. 5B.


Rys. 5B. Wyładowanie typu pinch - podobieństwo struktur wyładowań z-pinch

(film: Wal Thornhill: Stars in an Electric Universe, Part 2 | NPA18)    

Credit: Thunderbolts Project

 

A co mówi o strukturze z rys. 5B Wikipedia (podobnie jak dotychczasowa wiedza astronomiczna)?

" NGC 6751mgławica planetarna znajdująca się w konstelacji Orła. Została odkryta 20 lipca 1863 roku przez Alberta Martha. Mgławica ta jest odległa o około 6500 lat świetlnych od Ziemi, a rozciąga się na około 0,8 roku świetlnego.

W centrum mgławicy NGC 6751 znajduje się gorąca gwiazda centralna HD 177656 o temperaturze 140 000 °C. Mgławica ta zawiera świecący gaz posiadający złożone i różnorodne kształty. Jej włóknista natura została utworzona przez wiatr i promieniowanie pochodzące od gwiazdy centralnej." Wikipedia, http://pl.wikipedia.org/wiki/NGC_6751

Czyli dokładnie to co Państwu mówiłem w programie jako dotychczasowe i alternatywne wobec TEK(Teoria Elektrycznego Kosmosu)/EU (Electric Universe) wyjaśnienie. Czy teraz po poznaniu struktur rys.: 1, 2, 3, 4, 5A rys. 5B nie jest aby tym samy, tylko z punktu widzenia stereometrii (geometrii przestrzennej) nie jest niczym prostopadłe zajrzenie do wnętrza kielicha czy wnętrza owej klepsydry? Nie zboku a od góry lub dołu to tu akurat nie ma znaczenia? Twierdzę, że tak, że to jest ten sam rodzaj struktury. Dowodów poza analizą porównawczą nie mam.

W trakcie ostatniego programu pojawił się problem czym są tzw. dżety. Otóż te gwałtowne wyrzuty strumieni neutronów, innych subatomowych cząstek a także intensywnego promieniowania w pełnym zakresie od widzialnego poprzez X (Roentgena), aż do wysokoenergetycznego promieniowania gamma. Dżety wg klasycznej astronomii mogą być wfektem czarnych dziur, i gwiazd neutronowych. Jak rzekomo ma powstawać zobaczymy na rys. 7, teraz na rys. 6 zobaczymy jak wygląda realny (nie animacja) dżet z rzekomo czarnej dziury w centrum galaktyki M87. Szacuje się, że ta czarna dziura ma masę ("pożarła") około 2 miliardy gwiazd wielkości Słońca ! Galaktyka ta jest oddalona o ponad 50 mln. lat świetlnych.


Rys. 6.  Przykład tzw. dżetu z galaktyki M87 (zdjęcie)     

Credit: NASA/JPL-Caltech and The Hubble Heritage Team    /   Wikimedia Commons


Rys. 6 przedstawia realne zdjęcie dżetu wybiegającego z centrum eliptycznej galaktyki M87 odległej od nas o około 55 miionów lat świetlnych. W 1947 zlokalizowano ją również jako silne radioźródło (źródło promieniowania EM w zakresie fal radiowych). Ustalono, że dżet wydobywa się z centrum i jest strumieniem naładowanych elektrycznie cząsteczek rozpędzonych siłami EM (elektromagnetycznymi - UWAGA NIE MA MAGNETYZMU BEZ PRĄDU ELEKTRYCZNEGO! - pomijamy tzw. ferromagnetyki bo to nie te siły/rząd wielkości) do prędości tzw. relatywistycznych, czyli bliskich prędkości światła!!! Następują tam poza promieniowaniem w szerszym spektrum EM, w tym X oraz gamma (X - roentgenowskie, gamma - najwyższe częstotliwości, najbardziej energetyczne) wyrzuty strumieni elektronów! Ten dżet ma długość około 5 tysięcy lat świetlnych. Dżet jest tłumaczony supermasywną czarną dziurą w centrum tej galaktyki.

Więcej

Astronom amerykański Walter Baade oszacował całkowitą energię tych elektronów tych elektronów na około 5.1 × 1049 J -  dżuli  (1 J = 107 erg) lub 3.2 × 1068 eV[1]. Dla porównania całe promieniowanie naszej galaktyki Drogi Mlecznej jest szacowane na  5 × 1036 J/sekundę (Watts)!! .

Rys. 7 (jest to wizja graficzna - nie zdjęcie!) pokazuje jak rzekomo powstają dżety w przypadku "czarnych dziur" wg kasycznej astronomii. Dysk akrecyjny tworzy się gdy czarna dziura "pochłania" grawitacyjnie jakąś materię np. z sąsiedniej gwiazdy (w układzie podwójnym). Zanim ta materia zostanie wchłonięta tworzy wirujący dysk zwany akrecyjnym, który bardzo się rozgrzewa i jest źródłem promieniowania. Część jednak nie zostaje wchłonięta tylko rozpędzona i wyrzucona w przestrzeń w postaci dżetu.

Rys. 7.  DŻET i dysk akrecyjny (grafika) 

Credit: Wikimedia Commons


Celem poniższych zdjęć jest pokazanie, że trudne do wyjaśnienia struktury pojawiają się nie tylko na wcześniej omawianym Marsie ale również na naszym Księżycu, oraz na innych księżycach, a także na planecie skalistej Merkury. Jedyna pozostała planeta skalista - Wenus - jest na razie nie do zbadania pod tym względem.

Oglądając powierzchnie planet lub zdjęć proszę zwrócić uwagę na zjawisko, ktore kreśliłem jako anizotropia percepcji wzrokowej, co może skutkować tym, że pewne struktury (zwłaszcza "koryta rzek") wklęsłe będą się w całości lub częściowo wydawały wypukłe. Podobny efekt może wystąpić podczas analizy zdjęć kraterów, bez znaczenia czy na Marsie czy na Księżycu. Po prostu należy sobie zdawać z tego sprawę i uważniej się przyjrzeć lub pod innym kątem lub po prostu załązyć "na wiarę", że one są wklęsłe :)


Rys. 8.  Księżyc “rzeka”     (Moon)       

Credit: Thunderbolts Project (from:  Electrical Scarring of Planets and Moons | Space News )


Rys. 9.  Księżyc formacja 2   (Moon) Credit: Thunderbolts Project (from:  Electrical Scarring of Planets and Moons | Space News )


Czasami podobne struktury próbuje się tłumaczyć wyciekami lawy, lub zapadaniem się tuneli lawowych. Lawa (rys. 9) nie ma podobnie jak woda płynąć pod górę, widoczny jest zaś grzbiet. Zapadlisko z reguły nie jest idealne i równomierne, na Ziemie z reguły widać punkty wlotu(wejścia/wyjścia) z takiego opustoszałego z lawy tunelu. Brak jest jednocześnie oznak aktywności wulkanicznej (w tym kraterów) na Księżycu.


Rys. 10.  Księżyc   “meandry rzeki”  (Moon)                          

Credit: Thunderbolts Project   (from:  Electrical Scarring of Planets and Moons | Space News)


Rys. 11.  Księżyce planet olbrzymów gazowych                

Credit: Thunderbolts Project    (from:  Electrical Scarring of Planets and Moons | Space News )


Rys. 12.  GANIMEDES (największy księżyc Jowisza) – łańcuch kraterów Credit: Thunderbolts Project



Rys. 13.  MERKURY – łańcuch kraterów

Credit: Thunderbolts Project

Rys. 14.  MARS – łańcuch kraterów (moim zdaniem bardzo ciekawa formacja!)

Credit: Thunderbolts Project

 


Rys. 15.  Krater z lab oraz na Księżycu


(P.S.: Nie wszystko jest tym czym się wydaje, nie każdy krater musi być impaktowy (uderzeniowy))

Z lewej strony krater utworzony w laboratorium naukowym przez strumień jonów  na powierzchni metalu, z prawej zaś realny krater Meitnera na Księżycu.

Credit: Thunderbolts Project

 A swoją drogą zastanawiam się, dlaczego niemal 100% owalnych kraterów na Księżycu i na Marsie jest okrągłych nie eliptycznych lub o kształcie "łzy"? Dlaczego się zastanawiam? Dlatego, że idealnie kolista struktura (wg intuicji) ma szansę powstać jeśli asteroida uderzy pod kątem prostym, jeśli pod ostrym to raczej kształt będzie eliptyczny, a wał i gruzowisko nie ułozone równomiernie? Jakie jest prawdopodobieństwo, że jeśli są to w ogóle kratery impaktowe, to powstały po uderzeniu pod kątem około 90 stopni?

Zastrzeżenie co do pewnej grupy kraterów wynika z faktu, że na Marsie znajdują się kratery o bardzo dziwnych kształtach zbliżonych do kwadratu lub heksagonalnych, jak również zupełnie nieregularne. Po odnalezienu ich postaram się dołączyć przykładowe zdjęcia.


Rys. 16.  Ziemia – przewód w kosmosie1   

Credit: Thunderbolts Project     


Rys. 17.  Ziemia – przewód w kosmosie2     Credit: Thunderbolts Project                  


Rys. 18. Winda kosmiczna 1 (wizja artystyczna) Thunderbolts Project 



Rys. 19. Winda kosmiczna 2 (wizja artystyczna) Credit: Thunderbolts Project

Przejście do zjawisk na Ziemi

Rys. 20  Błyskawice na Ziemi Credit Wikimedia Commons  Autor: Hansueli Krapf


Filmy na powyższy temat:

Dla PT Telewidzów

1) https://www.youtube.com/watch?v=5DEvb6yEQ_0 (blizny na Księżycu i nie tylko)

2) https://www.youtube.com/watch?v=AFcNHHxSFl4 (wyładowania plazmowe - wykład Wal Tornhilla cz. 1 - tu wstęp) !

3) https://www.youtube.com/watch?v=weIEiB_OHpI (wyładowania plazmowe - wykład Wal Tornhilla cz. 2 - tu wstęp) !

----------------------------------------------------------

P.S. W mojej ocenie w znakomitym wykładzie pkt 2) cz. 1, Wal Tornhill niepotrzebnie odwołuje się do światopoglądu i kreacjonizmu (negatywnie), co może robić niedobre wrażenie na części widzów/słuchaczy. Należy na ten fragment przez osoby wierzące "przymknąć oko" bowiem nie tylko cała reszta (z wyjątkiem początku) wykładu, ale nade wszystko cała teoria Elektrycznego Kosmosu jest - mam nadzieję - światopoglądowo neutralna i nawet holistyczna!

------------------------------------------------------------------------ Bibliography -------------------------------

[1] Baldwin, J. E.; Smith, F. G.; Smith (August 1956). "Radio emission from the extragalactic nebula M87". The Observatory 76: 141–144. Bibcode:1956Obs....76..141B.

0 wyświetlenia

Prof. Krzysztof Michalik

Artificial Intelligence & Professional Activity

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now